عاشقانه 29

خداحافظ پنجره ی من، که تنها تو به حرف های دل خسته ام گوش می دهی، خداحافظ ستاره ای که هرگز نورت را ندیدم، وخداحافظ ای اشک های بی گناه، من رفتم می روم جایز نیست، می روم تا پیدا کنم ان حقیقتی را که مرا باز می گرداند ...شاید! شاید تو ندانی دستی را که در دستم بود ...هرگز باور نکردم و صدایش را، غبار جاده ها را چه کسی انکار کرد و ندانسته گفت و ندانسته خندید و ندانسته رفت که هنوز زیر سنگینی نگاه هوس امیزش بیدار شده و به خواب می روم و چه کسی گفت که مرگ را دوست ندارد در حالی که مرده بود و چه کسی اشکهای جا مانده از زمان مرا به جدایی هدیه کرد. هنوزمی توان گفت که گنگ است صدای نفسهایش. هنوزمی توان فکر کرد که امیدی هست... امیدی هست... امیدی هست؟؟؟؟؟ هیچ پژواکی نیست صدای قدم هایم را. به سکوت ویرانی من گوش کن. دریا ارام است...و خبری نیست از امواج طولانی بی فکر. همه خوابیده اند. ای کاش شب بود. انگاه بیداریشان را باور نمی کردم و قایقی را که می اید و دل می برد و می گذرد بدون تأمل. که چرا هیچ قایق دیگری در دریا نیست؟ که چقدر تنها شده است! چرا بغضم را فرو دهم؟ چرا؟ بخاطر سنگ های اسمانی! یا تابلوی نقاشی گرانقیمت در موزه ی فرانسه؟ یا بخاطر سهراب و اشعارش؟! بخاطر هیچ کدام زندگی نمی کنم. بخاطر هیچ کدام هم نمی میرم. بغض من می خواهد ازاد باشد و دوست دارد سایبان چشمانی باشد که هیچ گاه درکش نکردند!!!!! که هیچ گاه دوستش نداشتند؟؟!!!! چقدر هوا سرد است! من می ترسم. می ترسم از ابلیسی که می گوید فرشته است. از فردا و فردا ها. می ترسم...می ترسم...کدامین قلب را باور کرده ای که حالا تو را باور کنند؟ شبهای من همیشه بی ستاره است..اسمانت پر ستاره باد! نباید اشک بریزم...! نباید بغض کنم...! و نباید لبخند بزنم...! شمعی در باد را چه سود

شمعی در باد را چه سود....شیوا را رها کنید. از زنجیر هایتان، از قفس هایتان، چاره ای نیست ای دوست، باید درخت بمانی! باید درخت بمانی. من رقص دختران هندی را بیشتر از نماز پدر و مادرم دوست دارم. چون آنها از روی عشق و علاقه می رقصند ولی پدر و مادرم از روی عادت نماز می خوانند. آه ببخشید سلام، حال من اصلا خوب نیست ماهت هم تماتم شد و من ....امروز دیگر تنها ترینم.......گمگشته ای دل شکسته و هنوز چشم به راه تو...می دانم که می گویی خیلی وقت است نیامدم شاید چند هفته ای می شود که برایت ننوشته ام!!! خودت می دانی که چه بر من گذشت و از این دل نامراد و روح رنجور چه ماند...لشگریان سیاه و سنگدل چگونه آهنگ تاراج بر این روح زخمی و دردمندم نواختند...تو خود شاهد بودی....چه بگویم از مبهوتی خودم...از تو که می دانی می پرسم به راستی آیا در توهم بودم؟!! یا ملکوت بود...مسیری تغییر کرد یا آزمونی سخت در راه بود...راستی چه کنم با این دل شکسته و غمگین ...چه کنم با این قلب چشم به راه ...چه کنم با این روح پرآشوب...می دونم که می دونی بهت اعتماد دارم اما مشکل من خودم هستم...می فهمی خودم..خواهش می کنم درکم کن این روزا خیلی به درک تو احتیاج دارم کاش من هم می تونستم با تو که تنها سنگ صبورم هستی جور دیگه ای صحبت کنم قبول کن که این جوری خیلی سخته که همش من حرف بزنم و هیچ جواب شفافی نشنوم ...آره حق داری بگی که مشکل از خود منه ولی باور کن اونقدر زخم خورده و گیجم که حتی به بودن خودم هم باور ندارم. انگار دارم تو یک مه عجیب قدم می زنم که هیچ نشونه ای رو نمی شه توش تشخیص داد...نمی تونم باور کنم همه چی اشتباه و فریب بود...اما همه ظواهر همین رو می گه! تو بگو من چه کنم؟؟ امروز آخرین فرصته و بعد این از این منزلگاه خارج می شیم تو رو به عزیز ترین هات قسم کمکم کن...دلم رو آروم کن...منو راه بده به اون جا هایی که ویژه هات اومدن آخه احتیاج دارم...دگر هنگامه ی ترکیدن این درد پنهان است، خداوندا نمی دانم، نمی دانم و نتوانم به کــس گویم، فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم، به پوچی ها رسیدم من، به بی دردی رسیدم من، به این دوران نامردی رسیدم من، نمیدانم، نمی گویم، نمی جویم نمی پرسم، نمی گویند، نمی جویند، جوابی را نمی دانم، سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند، چرا من غرق در هیچم؟ چرا بیگانه از خویشم؟ خداوندا رهایی ده، کللام آشنایی ده، خدایا آشنایم ده، خداوندا پناهم ده، امیدم ده، خدایا یا بترکان این غم دل را، و یا در هم شکن این سد راهم را، که دیگر خسته از خویشم، که دیگر بی پس و پیشم، فقط از ترس تنهایی، هر از گاهی چو درویشم، و صوتی زیر لب دارم، وبا خود می کنم نجوای پنهانی، که شاید گیرم آرامش، ولی آن هم علاجی نیست، و درمانم فقط درمان بی دردیست، و آن هم دست پاک ذات پاکت را نیازی جاودانش هست. ببخش که خوب بلد نیستم حرف بزنم ...ببخش به خاطر همه سرپیچی هایی که از حرفات کردم...ببخش اگه همیشه تو توهم بودم...ببخش اگه ازت سوئ استفاده کردم...ببخش اگه پستم و بد...ببخش اگه خودم رو تباه کردم ...آه از خودم ....ببخش که وقتی همه چی رو دونستم بازم اشتباه کردم...ببخش اگه باعث اشتباه بقیه بودم...اما عزیزم همیشه دوستت داشتم و دارم نمی گم عاشق واقعی شدم اما باور کن که می دونم بی تو هیچم و نمی خوام ازمن ناراحت باشی...بی تو می میرم اگه می شه همه چی رو بیار سر جاش بازم من بشم همونی که می خواستی هر چی هم بشه من نمی تونم باور کنم تو عذابم بدی و تنبیهم کنی...نمی تونم باور کنم از رحمتی که می خواستی به من ارزانی کنی محرومم کنی...آخه همیشه با من مهربون بودی حتی اون وقتا که فقط تو می دونی و من...حالا هم من نمی تونم باور کنم شاید همه بهت و حیرتم هم واسه همین باشه...من تا همیشه منتظرم...در آغوشم بگیر و کمکم کن .. نگذار تنها باشم...نگذار آدما....نگذار شاگردها....نگذار کینه و نفرت تو وجودم رخنه کنه چون تو دوست نداری...تو عزیزم کن و عزتم بده ...همه جا..کمک کن به پدر و ...داره فرصت تموم میشه و شاید دیگه سال بعدی نباشه ..دارم می میرم از دوریت...هر چی نگفتم تو بخون از روحم و اونقدر که کرم و رحمت داری ببخش و عنایت کن. هر چی کرمته. همین.